Günde birkaç saat, hatta bazende uyku yokluğuna bedenim alışmıştı.
Bu harika birşeydi. İnsan denen varlığın dayanıklılığı, olağan üstülüğü.
Harika olan diğer bir şey daha vardı.Hiçbir beyin gücünün, değer ölçüsünün kabul edemeyeceği derecede ağır olan şartlar karşısında iç dünyamda açtığım pencereydi.

Ama dış dünyaya açılan.Yaşam pencereciği.oksijen tüpü.
-Hiçbir romancı, gözlem ufku,Doga bilimci göremezdi benim gördüklerimi, hiçbir şair hissedemezdi hissettiklerimi..

Hiçbir aşık kavrulmamıştır o derece sabahın sisli ayazlarında,
ve hiçbir gözü yaşlının gözyaşları yanaklarını yakarak oluk
gibi akıp ıslatmamıştır gömleğini o saatlerde.
İnsanlığın uykuda olduğu yüreklerin çürümüş bedenlere
hapsedildiği bu saatlerde bir yosun üzerindeki şebnem tanesi bile haykırır sana:
-Ben seni seviyorum ya sen?
-Ben senin için varım ya sen?

Gözyaşlarıyla cevap verirsin.Onlar anlarlar...
Kızılçamların üzerinden akıp gelen sis kümesi başını okşayıp
geçerken,Spil dağının eteklerindeki selvi silüetleri gülümseyerek fısıldar sana:
-Seni çok seviyoruz ya sen?
Gözyaşlarıyla “hı hı” dersin. Onlar anlarlar...

Ya sana yakınlığını hissetirmek için başının hemen üzerine kadar iniveren,elini attığında eline değecekmiş gibi oluveren yıldızlar?
göz kırparlar:
-Merhaba..))
-İnan senin için varız...gül hadi..
Gülemez...yine boşalıveren göz pınarlarıyla cevap verirsin onlara.
Ya günün ilk ışıklarıyla birlikte oynaşıveren serçeler.
-Onlarda mesuttur senin gibi..çünkü dillerinden anlayan biri vardır insanlığın o kör mahmur saatlerinde.
...Ve birden el sallayıp kaybolurlar.

-“Ne olur gitmeyin beni böyle yalnız başıma koymayın!”
simitçi çocugun sesi gelmiş tılsım bozulmuştur.
İzmir asfaltı üzerindeki bu nöbet güzeldir. Hele bu saatlerde.
Simitçi çocugun yolunu gözlersin. yeni çıkmış sıcacık simiti alabilmek için.
Karın açlığından değil. Filtresiz bitlis sigarasından içine çekerken miden ve ciğerlerin daha az kavrulsun diye.
Ardından temizlik isçileri
Gece vardiyaciları
Ögrenciler
Asfalt cıvıl cıvıl.
Nöbetçi değiştirici devriyeler geliyor..
Yalnız kaldım yine...