DÖNMÜŞTÜM YOKTUN
Korkuyorum,ben uyanınca sabah olmuyor
Karasızım,yasak ve iğretiyim
Seni düşündükçe gülümsediğim, nereden bilinecek
Aşkların çoğaltıldıgı yerden oldukça uzaktayım.
Toprağı saklamıştım gökyüzünün mavisine
Uzaklarda kalmıştın.Uzaklarda kalmıştı...
Dünyanın göğsünde yanan o şehir
Tarla kuşlarını anlatsam sana
Ögrenci aşklarıda belki sarmaşık kokar
Ellerinden başlarım düşünmeye
Saçların bulut olur,temmuz gölge bana
Yüzün yanısıttığından dünyam ışık içinde
Gözlerin tuzak bana
Ötelere gidemem burada kalırım.
Haberlere inanmıyorum,dağsız değilim
Dağsız denilirken acıya alışana,
Bir fotoğraf albümden kendiliğinden düştü
Yitirdim seni.
Kalbini kusmaya çalışıyorsun
Bağlanmak korkun senin
Çıkıp gidersin akşam olur birazdan,
Ardından kapıları kapamam,
Sokaklar kuruyorsun yalnışlar toplayarak
Arandıkça, tutsaklığını çoğaltıyorsun
Bu kaçıncı intiharın bilemem
Konuşmak istiyorsun ,aklına ses edinmek gelmiyor
Biliyorum ki benim için bir avuç sis
Yılların tükenişi,
Kuytular aranırdık sevişmeye o günlerin bitişi.
Yalanlar üretilen bir çağdan getirilmiş
Sevilmemiş,öpülmekten dudakların eskimiş,
Kimseye ait değilsin,kendine bile
Bugünde bitti, bir yarın kaldı
Bir saatliğine ugrayıp gidersin belki.
Üzerine eğilip baktığım bir uçurumsun,
Yitirmekten söz edemem,susarım
-Seni daha ne kadar kaybedeyim-

Veysel Çolak